VAPUR

1965-70 yılları. Yine bir yaz tatili. Uzunyalı’da, deniz bizim, kum bizim, güneş bizim, her şey güzel, her şey bizim. Arkadaşlarla denizin ve muhabbetin en güzelini yaşıyoruz. Bir ara gözümüz 15 günde bir ara limanımıza gelen yolcu ve yük taşıyan denizin tam ortasına demir atmış AKDENİZ vapuruna gözümüz ilişti.

-Yüzer miyiz?

-Yakın göründüğüne bakma, iskele hizasından uzak.

-Le oğlum gıramp girer ayağımıza!

-Ni korkuysunuz ,korkanlar gelmesin.

-Bak demedi demen, orası uzak üşürsünüz valla !

Bütün bu sözlere rağmen en az altı arkadaş denize atladık. Yüz anam yüz, yüz babam yüz. Önce biraz yorulduk. Hızımız kesildi. Kurbağlama yüzmeye devam ettik.

Az sonrada içimizden biri;

-Dönelim mi?

-Sahille vapur aynı,vapura gidelim..

-Vapura varsak, sona nasıl dönecez ?

-Yolcu bırakmaya ufak motorlar geliyye, unlarla döneriz.!

-Ya vapur kalkarsa pervane suyunda valla boğuluruz.

-U zamana kadar varırız le..

Üç kişi ayrıldı. Üç kişi kaldık. Artık üşümeye de başlamıştık. Enerjimiz bitmek üzereydi. İskele hizasını çoktan geçmiştik .Vapurun denizden görüntüsü heybetli bir hal almıştı. Ama bir türlü onun yolcu alan merdivenlerine ulaşamıyorduk. Yaklaştık ama çok yaklaştık. O sıra merdivenlerin kaldırıldığını demirin çekildiğini gördük. Pervane suyuna kapılırsak bittik! Durmadan bağırıyorduk. Ama vapurun iyice altında olduğumuzdan ne bizi duyan nede gören vardı.

O sıra kordondan şehri gezen ve ihtimal geç kalmış son yolcular Duran abinin teknesiyle vapur merdivenlerine doğru ilerliyordu. Tekne içindekilerden karşıdan vapura doğru

-Bekleyin …!! Yolcu var yolcu..!!!diye bağırıyorlardı. Vapur görevlileri onları gördü.

O an üşümüş, yorulmuş, bitkin bizler son kulaçlarla ve avazımızın çıktığı kadar!

-Duran abiii!!! Duran abiii!!! bizi all!!!Ölüyüzzzz!!!

Kurtuluş, bu olsa gerek. Ümidimizin bittiği o an ve tekrar HAYAT… Duran abi yolcularını teslim ettikten sonra bize yanaştı. Üçümüz kamaraya motorun sıcaklığını duyabilmek için sanki soba gibi ellerimizi uzattık. Solmuş yüzümüze, morarmış dudaklarımıza bakarak, hem gülüyor, hem de çok büyük bir işi başarmanın keyfini yaşıyorduk.

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar İbrahim Karabenli - Mesaj Gönder --- Okunma


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Marmaris Manşet Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Marmaris Manşet Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Anadolu Ajansı (AA), İhlas Haber Ajansı (İHA), Demirören Haber Ajansı (DHA), Anka Haber Ajansı (ANKA) tarafından servis edilen tüm haberler Marmaris Manşet Gazetesi editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Marmaris Manşet Gazetesi değil haberi geçen ajanstır.



Anket Marmaris’in ihtiyacı olan öncelikli okul hangisidir?